De Eenzame Noord 2007 - met een lekker hatseflatse windje 

Hoewel ik nog met Alfred Behm (van de Orion) had afgesproken dat als het niet zou waaien of met bakken uit de lucht zou vallen we de Stella uit zouden gaan zwaaien in Den Helder is dat er gelukkig (gezien de uitslag) niet van gekomen. De avond ervoor; na teveel bier, een verjaardagfeestje en muziek van Bennie Nijman werd het mij toch echt teveel en ben ik nog redelijk recht over de steiger naar mijn boot gelopen Alle coördinaten stonden in mijn GPS, de zeilen lagen klaar, ik hoefde alleen nog maar wakker te worden - hetgeen voor mij al een hele prestatie is. Om ongeveer 2.00 uur lag ik lekker te ronken. Na voor mijn gevoel 5 minuten tikte Carla mij op de boot gelukkig wakker. Ze wilde m’n gezicht buiten zien voordat ze zou geloven of ik echt wakker was. Zo gezegd zo gedaan. Gauw kleren aan en wegwezen en daar blijk ik alsnog net op tijd voor de start te liggen.

Helaas geen superstart, maar ook niet superslecht: ik lig op een achste plek. Dan hoor ik gerinkel in de kajuit, wat is dat nou, maar verneem al snel dat het mijn wekker is... Mijn dank voor Carla d’r wake up-klopje waardeer ik steeds meer. De wind trekt lekker aan en ik kan redelijk inlopen, als ik maar in de buurt van die Pionnen blijf, dacht ik, dan zit ik goed. Tot de IJM 15 gaat dat redelijk, maar dan verdwijnen ze toch echt uit het zicht. Nu volgt een voorde-winds rak naar Enkhuizen. Dat is niet verkeerd, maar echt uitlopen of inhalen zit er dan niet meer in. Eerst die boom maar op de genua zetten, naar voren lopen, iets klaar leggen en als een gek weer terug om bij te sturen en een gijp te voorkomen. Maar als dan alles staat kan een kind de was doen, lekker met een dikke 6 knopen naar Enkhuizen.

Onderweg er naar toe nog wel even ruzie gemaakt met een stel maloten op een donkerblauwe boot die mij bewust toen ik ze ruim passeerde de wind uit de zeilen gingen halen. Opzouten! dacht ik en ging voor ze langs en wilde naar bakboord wegdraaien, waarna zij bijna de boot invoeren. Er kwam heftig gevloek van de andere boot en dan merk je de nadelen van een Eenzame Noord. Even flink terug gevloekt en dan gauw er vandoor, want drie tegen een is mij iets te veel. Boei Enkhuizen in zicht en verdomd die Pionnen zijn alweer op de terugweg. Ik moet opschieten. Inmiddels van ruime naar halve wind, de spiboom moet weg en trimmen de boel. Elke tiende knoop is meegenomen.

Naar het keerpunt gezwaaid, lekker tegen de wind in gehakt en wat regebuitjes over me heen gehad, Na 't passeren van het Paard van Marken voor zover ik hem nog kon zien begon het opkruisen terug naar de IJM 15, goed kijken wat mijn slagen doen in snelheid, blijkbaar heb ik meer profijt van varen over bakboord. Ver richting dijk? Daar zijn minder golven misschien, ook wel minder wind, maar mijn snelheidsmeter ziet toch zo’n 0,2 knoop in mijn voordeel dus lange slagen naar binnen maken. Eindelijk komt Pampus in zicht en ben ik voorbij de landtong met de windmolens, daar zie ik eindelijk ook weer een concurrent: de Windmaker (een Loper). Ik mag later dan hem binnenkomen dus ik vermoed dat ik nog wel redelijk in de race zit. Na lang turen (GPS liep te muiten) vond ik de IJM 15 en er op af dus. Ik haal de boei net niet en moet overstag, maar de heftige wind zorgt ervoor dat ik flink in de lieren moet, en sturen tegelijk, toch lastig en dit keer gaat het dan ook fout en gooi mijn neus maar even in de wind om het lieren te vergemakkelijken helaas iets te veel, waardoor ik ook nog eens een gijp. Dus weer terug de andere kant op lieren en dat direct na wat vaart nog een keer. Ik heb de pest in en beloof mijzelf dat als ik nog zo’n slag moet maken, ik er mee kap; het zweet druppelt echt overal. Direct dus maar zeilpak uit, we houden het denk ik wel droog tot Almere Haven. Nu is de kunst zo hoog mogelijk te blijven varen om de brug in een keer te halen en dat viel niet tegen.

Tot aan zo’n 500 meter voor de brug kon ik met de windvlagen de boot lekker omhoog sturen. Ik kom prima uit, maar zet voor de zekerheid de motor stand-by en dan halve wind naar de Haven, zie geen Pionnen meer, alleen de Windmaker. Kijken of ik die nog kan pakken, ik loop wel iets in, maar de afstand is te kort. Gewoon maar finishen en voor de heftige regenbuien die zich al aankondigen de haven in. De toeter gaat en ik zwaai gelukkig naar het startschip. Om twee redenen: dat ik inderdaad eindelijk gefinished ben, maar vooral ook dat ik even op mijn gemak een..... kan doen, want dat is mij onderweg nog niet gelukt. Gauw de boel inpakken en thuis eten en naar bed denk ik. Die uitslagen zie ik morgen dan wel (in de beleving dat de uitslagen altijd op zondag waren). Maakt mijn lieve vrouw mij, gebeld door lieve Carla, om ongeveer 22.00 uur wakker of ik niet naar de uitslagen kom? De rest is wel duidelijk: ik ben de gelukkige winnaar van de Eenzame Noord 2007! Namens Hatseflatse iedereen: wedstrijdleiding, organisatoren, rubberboot, startschip en medezeilers bedankt voor deze fantastische belevenis, HatseFlatse zal volgende keer zeker de titel proberen te verdedigen, maar dan ga ik wel vroeger naar bed (denk ik........).