Eenzame Noord Race 2014 

Vrijdag 6 juni verzamelden 60 zeilers (40 boten) voor de ENR bij WSV Almere Haven. Vanaf 16:00 uur liepen de solo en dualhanded schepen binnen.
Na het inschrijven werden de boten gecontroleerd op alle veiligheidseisen en kon er vanaf 20:30 uur worden gedanst op live muziek van de Waterpokken.
Het was een prachtige avond en zeer gezellig bij 10 beaufort, de laatste deelnemers zochten rond 00:00 hun kooi op.

Zaterdag 7 juni om 5 uur ‘s morgens lagen er 38 boten aan de start voor de ENR.
19 boten voor de solo race en 19 boten voor de dualhanded race (met Spi).
Er stond een oostelijk windje kracht 2 en de vooruitzichten waren geweldig.

Om 5:05 was iedereen gestart en onderweg naar het keerschip bij Broekerhaven.
De eerste dual handed boot kwam daar al om 9:21 uur om de ton heen.
En rond 12 uur was iedereen gekeerd. Tot op dat moment stond er een noordoostelijk wind kracht 3 en daar liepen alle boten heerlijk op.

Tot 14:00 uur was de wind iedereen goed gezind maar toen begon deze wat af te nemen en zelfs helemaal weg te vallen. De eerste boten kwamen laverend op het finish-schip af, later zelfs onder spinnaker. Helaas viel de wind uiteindelijk helemaal weg en waren er een paar boten die moesten opgeven, de laatste deed dit om 20:15 uur stil liggend op het Gooimeer met het finish-schip in zicht.

Om 21:30 uur was iedereen in de haven binnen en konden we de prijzen uitreiken.
Alle winnaars waren blij maar ook zeer vermoeid. Er werd nog heel even nagepraat over alle avonturen maar om 22:30 uur waren alle zeilers weer naar hun kooi.

De organisatie wil iedereen bedanken voor hun deelname en hopen iedereen volgend jaar weer terug te zien.

 

Mike Brouwer
Zeilcie WSV Almere Haven


Eenzame Noord 2014. Een verslag van Rinus Bos (face2face dualhanded)

7 Juni 2014 stond in onze agenda al een paar maanden gereserveerd voor De ‘Eenzame Noord’, een zeilwedstrijd op het Markermeer met de Start/Finish in Almere Haven en het keerpunt bij Enkhuizen. Van oudsher een wedstrijd voor solisten wat betekende dat de Schipper, navigator, stuurman en bemanning allen uit dezelfde persoon moest bestaan.
Sinds de lustrumwedstrijd van 2013 is er echter ook een mogelijkheid om deze wedstrijd Dual-Handed te varen. Waar de Single-Handed vloot zich moet beperken tot alleen een grootzeil en Fok mag de Dual-Handed ook met Spinnaker varen. 
Voor de gezelligheid maar zeker ook vanwege haar capaciteiten aan de helmstok vroeg ik mijn echtgenote Laura mee.

De wedstrijd wordt vanwege de grote afstand (50 mijl) al om 5:00 uur gestart dus iedereen verzameld al op vrijdagavond in de Haven van Almere. De organisatie maakt altijd extra werk van deze avond omdat alle deelnemers dan toch aanwezig zijn. Met gezellige Live-muziek en een prima sfeer in de haven probeerde wij om 23:00 uur nog een paar uurtjes rust te pakken.
De naburige House-Party zorgde in ieder geval voor een ritmisch gestamp waardoor we gedurende de nacht regelmatig aan onze locatie herinnerd werden.

Om 3:45 liep onze wekker af en om 4:30 voeren wij nog in het donker de haven uit.
We waren weliswaar de eerste maar al snel volgde de rest van de vloot, totaal 37 schepen verdeeld over 20 solisten en 17 duo’s.
Een stukje westwaarts lag een startlijn klaar, net buiten de geul maar toch in voldoende diep water i.v.m. het wier.
We hebben de aanvang van de startprocedure een beetje gemist omdat de signaalhoorn niet het volledige bereik had; de vlaggen hingen wel maar dan zo klein dat we toch echt even de verrekijker er bij moesten pakken.
In de laatste minuten vergiste een van de deelnemers zicht in de ankerlijn van het startschip en kon hierdoor een aanvaring met datzelfde startschip niet meer vermijden. In de ontstane hectiek liep de procedure volledig mis en besloten de deelnemers zelf maar het moment van de start te kiezen. Voor sommige meteen een achterstand van een minuutje maar ach, we hadden nog 10 uur te gaan dus waarom ons hier nu druk om maken?

De vloot ging vlot voor de wind met in veel gevallen de spinnaker in top naar de Hollandse brug. Wij hadden al meteen het onbestemde gevoel dat we in flinke pluk wier aan onze staart hadden hangen want het roer trilde behoorlijk. Altijd een lastig moment om dan te kiezen dit wier te lozen, zeker met de spinnaker op. Toch het ferme besluit van de Stuurvrouwe niet te wachten tot de Hollandse brug en hup, Spi neer, boot 180 graden draaien, grootzeil tegen de wind in en zo snel mogelijk een 10-tal meters achteruit varen om kiel en roer schoon te varen.
Snel weer terug op koers en hop, de Spi er weer op. Het kost in dat stadium wel 10 plaatsen in het veld maar we hebben dan nog ruim de gelegenheid dit weer goed te maken. De boot liep nu weer als een speer en vlot vonden wij weer de aansluiting bij de kopgroep. Helemaal vooraan zat onze grootste concurrent; Marc Pessel met zijn FF65 LEFF. We voeren beiden in de eenheidsklasse-modus dus met precies dezelfde handicap. Dat betekend dat de positie op de finish meteen ook de klassering is. De rest van de vloot voer natuurlijk met een andere handicap dus dan moet er eerst gerekend worden voordat de uitslag bekend is.

Onder de Hollandse brug moet tijdelijk even de motor aan. Voor menig deelnemer even de gelegenheid snel een stukje achteruit te varen en zo zeker te zijn van een schone boot, Anderen kozen voor het afsnijden van het parcours en liepen prompt vast op de ondiepte voor de brug. Ook altijd spannend hoe de Single-handed deelnemers hun koers zouden houden tijdens het verstellen van de zeilen. Je kunt dan wel kiezen voor een stuurautomaat maar omdat dat 2 handicap punten kost voeren de meeste gewoon op de handbesturing en moesten dan tijdelijk even het roer los laten tijdens het zetten of strijken van de Fokkeboom.
Na de brug gingen wij het Markermeer op, door hier een gunstige route langs de BB-zijde van de geul te kiezen kregen wij net iets meer wind waardoor we weer een paar plaatsen opschoven. Na de IJM15 (Boei aan het einde van de vaargeul), moesten wij de koers verleggen naar het Noorden en moest de spinnaker er af. 
Met een bezeilde koers richting Enkhuizen maakte wij ons klaar voor een optocht. Juist omdat er weinig ruimte is voor tactische acties was het gewoon een kwestie van koers houden en zeiltjes optimaal trimmen. De grotere schepen komen op dit rak dan toch langzaam opzetten en het knobbelige Markermeer helpt ons lichte bootje ook niet om haar snelheid te behouden.
We werden dan ook voorbij gelopen door een paar grote schepen maar de schade bleef op handicap beperkt (de grotere schepen moeten in ieder geval voor ons finishen). Ook en paar Single-handed deelnemers liepen ons nu voorbij omdat het rak naar Enkhuizen een streep van 3 uur was zonder veel handelingen; je kunt dan het voordeel van extra handen niet benutten tegenover de hogere rompsnelheid van de grotere single-handed schepen.

Onderweg nog wel even rekening houden met een paar boeien die wij aan Stuurboord moesten passeren maar dan toch blij om bij Enkhuizen ons keerpunt te zien verschijnen. Dit is dan ook meteen gelegenheid om de voorliggende concurrentie te bewonderen. Voorop een J80 die met een kleine Gennaker al meteen een stuk onder de rhumpline dook. Het zou er om spannen of we op de terugweg de Spinnaker er op zouden kunnen zetten. Eigenlijk iets te veel wind op een halfwindse koers maakt de keuze moeilijk. Gelukkig werden wij geholpen door onze naaste concurrenten die hem allemaal wel hesen dus we konden dan niet achterblijven. 
Eerst een beetje de hoogte zoeken om de voorbereidingen te maken en dan hup, vol gas terug naar het zuiden. Nog even een check op het log maar met ruim 6 knopen moesten wij dit gewoon volhouden. De spanning op de schoten was fors en om dan gedurende 2.5 uur de spi te trimmen is een forse aanslag voor de handen. Ook het sturen moet dan geconcentreerd gebeuren want even het verslappen van de aandacht zorgt voor een broach, een boot die plat slaat en met een beetje pech schade aan de spi.
Dit rak was voor ons een goede actie, we liepen in op de naaste concurrenten en wisten er zelfs een paar te passeren. De 3e FF van Hans Bennis in de Single-handed vloot had ons tot het keerpunt heel goed bij kunnen houden maar moest ons op dit rak laten gaan.

De grote Pionnen en X79 moesten hier ook hard werken om de broodnodige afstand te nemen maar bleven voor ons wel mooi in het zicht zodat wij goed konden volgen.

Na het lange rak terug naar het zuiden moesten wij weer de Groene ton in de vaargeul naar de Hollandse brug ronden. De wind was nu al wat afgenomen maar de LeFF was toch nog steeds een paar honderd meter voor ons om de boei. Na het ronden van de boei moesten wij in de Geul naar de Hollandse brug opkruisen. Het was inmiddels een flinke drukte op het water geworden dus opkruisen in de smalle geul vraagt dan wel het nodige van de mede-watersporters. We vonden desondanks veel begrip en kregen waar nodig net een beetje ruimte om onze eigen koers te kunnen kiezen. Langzaam zakte de wind in en toen wij eenmaal bij de Hollandse brug aangekomen waren, waren wij blij dat we eventjes de motor mochten starten om de brug te passeren. De LeFF had een probleempje met zijn motor en verloor hierdoor een stuk van zijn voorsprong. Na de brug snel de motor weer uit om nu in de afnemende wind het laatste kruisrak naar de Finish in te gaan.
En weer moesten wij constateren dat onze snelheid niet was wat het zou moeten zijn; zouden we dan toch weer iets onder de boot hebben hangen?
Weer een lastig besluit maar het alternatief is nog frustrerender; hup, boot tegen de wind in, giek naar buiten en een paar zielige sliertjes wier zien dwarrelen. Zou dat het verschil zijn?
De wind zakte nog verder in waardoor het een wedstrijd sneldrijven geworden was. En dat dan na 8 uur geconcentreerd aan de schoten trekken komt het nu aan op fingerspitzengefühl. Blijkbaar vonden wij net het laatste restje wind waardoor wij met de finish in zicht snel de achterstand minimaliseerde. Terwijl wij met ons concurrerende FF-je streden liep er ondertussen de eerste Single-Handed X79 zeiler onder ons door om net voor ons de finish te bereiken. De LeFF wist na bijna 10 uur varen nog net twee scheepslengtes voorsprong te behouden en ons met 15 seconden verschil te verslaan.
Voor ons was deze wedstrijd iets voor 15:00 uur afgelopen maar het grootste deel van de vloot zat nog op het water. In principe blijft de finish open tot 21.30 uur maar de laatste deelnemer passeerde om 17:30 uur. Een 10-tal deelnemers hadden toen al de motor gestart en zich bij de wedstrijdleiding afgemeld.

Pas bij de prijsuitreiking bleek pas echt hoe spannend de dual-handed race werkelijk was. De eerste plaats was afgetekend voor de Banjer, een Jeanneau Arcadia van 30 ft. maar de nummers 2 tot 7 wisten op berekende tijd binnen 5 minuten te klasseren. 2e was de LeFF met 9:47:28, 3e de Face2Face met 9:47:42, 4e de Second Wave met 9:48:03 en 5e de Pas de DeuX met 9:48:32. Zo dicht op elkaar finishen na een zeiltijd van bijna 10 uur is geeft veel stof tot evalueren! Wat als de start wel zuiver geweest was? Neemt niet weg dat iedereen zeer tevreden huiswaarts ging en kon niet anders concluderen dat het weer een geslaagde editie van de Eenzame Noord was.

In de Single-Handed vloot waren de verschillen wel iets groter maar de eerste 4 toch ook weer binnen 10 minuten op berekende tijd. Grote winnaar was de Bellini van Erik Zuidmeer met een Saffier 26. Een geweldige prestatie om 10,5 uur single-handed het Markermeer te bedwingen. Hans Bennis met zijn FF wist uiteindelijk nog 4e te worden in de Singel vloot.